Poezja nie jest muzą napuszoną.

Poświęca swój czas zwykłym sprawom.

Zajrzy do ptasiego gniazda

i na kurzą grzędę.

Błądzi, trochę niepewnie,

po parkowych ścieżkach,

gdzie tylko blady księżyc

zagląda w oczy fontanny.

Tu szmerliwie i ćwierkliwie,

tajemniczo oraz dziwnie.

Szepcze ławka do ławeczki,

dokąd poszły te dzieweczki,

które fontannie w płaczu wtórowały

i zakradały się sobie nawzajem

do serc, bo one łez przyczyną.

Czy to smutku lament,

a może wybuch radości?

Pierwsza załamywała dłonie,

druga wiarą ją karmiła.

Poezjo, powiesz, że ona miła,

taka dobra i radosna.

Na niciach krosna wyhaftowała

łódź i wiosła, bez sztormów morze.

Swój dar złożyła u stóp ukojonego szlochu,

który odpłynął w zapomnienie

ukołysany kolebką horyzontu,

ogrzany ostatnimi promieniami

uniósł się nad falami

mgielną smugą i rozpłynął w przestrzeni.

Poezjo, częściej płaczesz,

czy w radości się rozpływasz?